Icinden gectigimiz sehirler vardir. Sehirlerarasi otobüslerle, bir ekspres treniyle, mola verdigimiz istasyonlarinda, sabahladigimiz bir gece yarisi terminallerinde. Metruk binalarini, mavi gögünü, duman tüten bacalarini, tarihi silüetlerini, caddelerini, kirmizi kiremitli evlerini uzaktan söyle bir selamladigimiz sehirler.
Bir de icimizden gecen sehirler. Birlikte vakit gecirdigimiz, bir kenar mahalle cayevinde muhabbetin belini kirdigimiz, sokaklarinda soluklandigimiz, kaldirimlarinda yürüdügümüz, asklarimizi, heveslerimizi, hayallerimizi büyüttügümüz, bizde biraktigi derin izlerle icimizden gecen sehirler.
Ask ile bir sehri sevmek.
Bir sehri sevmek aska sebep aramaktir der Ahmet Hamdi Tanpinar. Biz ayni cümleyi asktir insanin bir sehri sevmesine sebep. diye de ekleyelim. O ask ile uzun, zor ve mesakkatli yolculuklara cikar, havasini teneffüs eder, konaklar, vakit gecirir, dayanilmaz istirap ve sikintilara gögüs gereriz. Onlar gül icre diken menendi, yasattiklari ask nesidesi coskunluklari ile kalbimizde taht kuran sehirlerdir.
ehir, elbette salt tas, toprak, issiz sokaklar, kalabalik caddeler, beton duvarlardan ibaret degildir. Sehir sestir, asina bir yüzdür, musikidir, tarihtir, medeniyettir. Maddi olanaklarin yaninda özellikle yillarca birike birike gelmis manevi cehreler, onda sevmeye yönelik en mühim olarak öne cikar.
Insan bazen hic gitmedigi sehirleri de sever. Icinden gecen sehirler insanda daima ayri bir yerde durur. O sehirde sevdigi insanlar, dokundugu kalpler, biraktigi izler, sahit oldugu manzaralar, ortak oldugu, dinledigi ya da yasadigi hikayeler insanin kalbine isler. O sehirler bizimle beraber yasar, ugradigi degisiklik, ihmaller, ihtimaller, ileri ve mesut merhaleler, bir agac menendi renklenir, boy verir. Fakat her zaman hayatimizin bir zenginligi olarak bizimle beraber yasar.
Icimden gecen sehirler.
Onu yazdim ne yazdimsa.
