Bir tehdit aninda keseli sican agzi ve gözleri acik halde dona kalir. Nefesi yavaslar, vücut isisi düser, dili mora calar ve anal bezlerinden cürümüs bir cesedi andiran keskin bir koku yayilir. Adeta bir ölü gibi görünür.
Ancak degildir.
Bu ürkütücü performansin altinda tetikte, algilari acik, kacmaya hazir bir canli vardir. Tipki Schrödingerin ünlü düsünce deneyindeki kedisi gibi, o da bir anlamda hem ölü hem diridir.
Peki ölüm gercekten yalnizca insana özgü bir kavram midir
Bu kitap, keseli sicanin ölü taklidinden yola cikarak hayvanlarin ölümle kurdugu karmasik iliskiye deginiyor. Kendi cenazesine katilan karincalardan, cesetleri inceleyen ve temizleyen sempanzelere; sahiplerinin bedenini yiyebilen köpeklerden, bir ölümün gerceklestigi yere temkinle yaklasan kargalara; fildisi biriktiren fillerden, ölü yavrularini haftalarca yanlarinda tasiyan balinalara kadar uzanan carpici gözlemlerle farkli hayvanlarin bakis acilarindan ölümü nasil algiladiklarini kesfedecegiz.
Uzun süre boyunca insanin ölüm bilincine sahip tek tür oldugu düsünülmüstür. Oysa etolojideki güncel bulgular ve karsilastirmali psikolojinin sundugu veriler, bu inancin insan merkezci bir yanilsama olabilecegini göstermektedir. Ölüm karsisindaki davranislarimizin sandigimiz kadar