Okul; onun geleceginin sekillenecegi, hayallerine giden yolun ruhsatini verecegi en önemli yerdi. Onu en iyi anlayan, uyuyana kadar ona ninniler söyleyen, hayalleriydi. Yine o hayallerden birinde okul kapisindan iceri girdi, siniflari dolasti Okulun arka bahcesinde, bir kenara atilmis, ziyan olmasin diye kisin yakmak icin bekletilen budanmis agac dallari hala ayni yerde duruyordu. Bir dalin üzerine basti, kuruyan dal kendisi gibi narin bir eda ile sessizce kirildi. Dallarin kirilmadan önceki hallerini, agactayken nasil yesil olduklarini, meyve verdiklerini, simdi ise üzerlerine basinca nasil da kirildiklarini düsündü.
Tipki insan gibi
Tipki koparanlara sesini cikaramadigi gibi kiranlara da sesini cikaramayan annesi ve kendisi gibi