Bilgiyi bu bedene dogru nabizla yerlestirebilirsem, gerisi kendi kendine nefes almaya baslayacakti. Icimdeki gecidin yerini yokladim ve masanin üzerine yeni düzenin ilk cizgisini koydum. Metalin ici elimde acildikca, kendi icimi de seyrediyormusum gibi hissettim. Animanin modülleri isaretlenmis bezlere, kablolari özenli bir örgüye ayriliyordu; her sey sökülüp yeniden kurulabilir görünüyordu. Oysa insanin ici böyle degildi. Ne duygular numaralandirilabiliyor, ne kirik hatiralar masaya serilip tek tek yerine takilabiliyordu. Tam o sirada icimde ince, ayip bir kipirti belirdi kiskanclik. Numarali bezlerden birine uzandim; yanlis numaraya gidecektim ki elim durdu. Masadaki kusursuz düzen, icimdeki daginikligin gölgesini bir anligina bana gösterdi. Keske bozulan yerlerimi ben de böyle söküp masaya koyabilseydim; kirigi gösterip burayi onarin diyebilseydim. Insan nasil tamir edilir sorusu dudaklarimin ucuna kadar geldi ama cikmadi. Cevabi yoktu; belki de insani insan yapan sey, tamirin hicbir zaman bütünüyle mümkün olmamasiydi. Animanin bedenini acarken sunu fark ettim Icsel adini verdigim bu yolculuk, metalin icine degil, icimin karisikligina yapilan baska bir provaydi. Ona da kazandirmak istedigim buydu; yalnizca düzenli bir ic dünya degil, daginikligiyla acitan bir derinlik.
