Gecmisin karanligina saplanmis beyaz bir isik gibiydi adam. Sönse kaybolacak, yansa icindeki enerjisi bitecekti.
Sirtinda tasidigi yüklerin kamburlastirdigi yorgun bir vicdani, kalbinde nasir tutan sefkatin dikenli telleri vardi.
Güvenmek onun icin iradesizlik, maskesini cikarmak gücsüzlüktü, ta ki hayatina o girene kadar
Rüzgar Esmeyi ögrenene kadar
Diliyle dünyasini basina yikacak kadar gözü kara, varligiyla ona cenneti armagan edecek kadar huzur kokan kadin

Merhametsiz bir adamin kalbine hapsolmus bir güzellik
Güzel bir kadinin duvarlarina carpmaktan yorgun düsmüs bir adam
Gecmisin pislikleri, amansiz cikagelen düsmanlar ve onca seye ragmen sevmeyi ögrenmeye calisan iki kirgin yürek
Sevmek; ögrenilebilir mi Büyük hatalarin telafisi yoktur, peki Özlem Tekininde dedigi gibi
Ask; her seyi affeder mi