Yine ayni yerdeyim. Meshur penceremin önünde. Pencere pervazlarinin paspartu yaptigi muhtesem manzaraya karsi yazma istegime dur diyemedim, oturup makinamin basina, dökmeliydim icimi kagitlara, sonra da sizlere....
Senelerin yildirim gibi, pek hizli gectigini, degisen mevsimlerden anlar oldum. Sonbahar var disarida. Hem de ne sonbahar. Derler ya;
- 3 mevsim, bir sanat...
Iste o sanat; sonbaharin ruha dokundugunu anlatip, derinden yasatan mevsim. Renkleri, cicekleriyle ilicik havasiyla tebessüm eder etrafa. Kalbimizin kanayan yaralarini teskin eden, hasta cigerlerimizin temizlendigi mevsim.
Gözümüz bu mevsimde dinlenir; tabanin, sarinin, yesilin her tonuyla... Ya kavaklar bütün sikintilari, kötü kokulari, tozlari, yapraklarini yelpaze yaparak, salina salina def eder. Sadece havanin tozunu mu Ruhumuzun tozunu da alir götürür üstümüzden. Gökyüzü acik mavi. Kuslar, aglamiyor, agit yakmiyor, feryat da etmiyor, sadece kantat yaparak ucusuyorlar yollarinda, anliyorlar dertlerimizi, ondandir avazlari... serince soluruz havayi.
