Ah diye bagirdiktan sonra, yumruklarini karisinin üstünü örten topraklara soktu. Sonra agir agir dogruldu. Mezarin yaninda ayakta durdu ve gözlerini ovaya cevirdi. Günesin altinda piril piril yanan zeytin agaclarinin sonunda beyaz minareleriyle Edremit görünüyordu.
Yusuf bir oraya, bir de önündeki toprak yiginina bakti. Dislerini ve yumruklarini sikti, dudaklarini isirdi; buna ragmen gözlerinden yanaklarina dogru iri damlalar yuvarlanmaya basladi. Bu yaslar bütün manzarayi örtüvermislerdi. Kollarinin yeni ile gözlerini sildi. Hayvanina atladi. Bir kere daha dönüp geriye baktiktan ve ömrünün en korkunc senelerinin gectigi bu kasabaya yumrugunu uzatip tehdit eder gibi salladiktan sonra, atini ileriye, daglara dogru sürdü.
Icindeki bütün yikintilara, bütün kederlere ragmen basini yere egmek istemiyordu. Matemini ortaya vurmadan tek basina yüklenecek ve yeni bir hayata dogru yürüyecekti.
