Imam-i Rabbannin gerceklestirdigi tecdid hareketi, yasadigi asir ve cografyayla sinirli kalmadigindan o, müceddid-i elf-i san olarak kabul görmüstür. Onun hicr ikinci bin yilin müceddidi olarak kabul görmesinde su iki hususun etkisi büyüktür
Imam-i Rabban, akla gereginden fazla deger vererek peygamberlik müessesesini ve sünneti itibarsizlastirma, dinler arasi diyalog, dinleri ve mezhepleri birlestirme, ashab-i kiram ve gecmis ulemayi kötüleme, ibadetleri önemsiz görme gibi bidatler karsisinda Ehl-i sünnet mezhebinin esaslarini müdafaa etmistir.
Imam-i Rabban seriatin zahiri ile batini arasinda olusturulmaya calisilan ihtilafi ortadan kaldirarak kelamcilar ile mutasavviflar arasinda görüs ayriligi bulunan meseleleri acikliga kavusturmustur.
Bu eserde öncelikle dört asir önce Hindistanda ortaya cikan ilhad, tahrif ve bidat hareketlerine karsi rabban bir imamin önderliginde verilen büyük mücadele anlatilmaya calisilmistir. Imam-i Rabbannin devrinde uygulanan Islami tahrif hareketleriyle asrimizdaki Islami tahrife ya da reforma yönelik tesebbüsler oldukca benzerlik göstermektedir. Bu sebeple eserde yeri geldikce Osmanli Devletinin yikilmasindan sonra Müslümanlarin maruz kaldiklari baski ve tahrif politikalarina atifta bulunulmustur. Böylece Imam-i Rabbannin takip ettigi teblig, tedris ve irsat usulünün küfür rüzgarinin adeta cöle dönüstürdügü verimli Islam topraklarinin tekrar yesermesi noktasinda günümüz Müslümanlari icin hayat esaslari ihtiva ettigine dikkat cekilmistir.
