Mustafa... Bir deli adam...
Elif ... Bagrinda yetim bir kiz cocugu saklayan agir abla...
Elifin Mim Duragi bir son degil bizim hikayenin baslangiciydi aslinda...
Ve sonrasi, nasibini bulan kalplerin kördügüm olma hikayesi...
Yaratan isteyince her sey oluyordu. Bazen nasil oldugunu bile anlamadan oluyordu. Bazen o kadar aci cekerek, o kadar ugrastirarak oluyordu ki insanda mecal birakmiyordu. Ama yine de sonunda nasil oldu diye sorguluyordu insan kendini. Cünkü her sey, yaratilan bütün mahlkatin hayat hikayesi;
Onun ol demesiyle baslayip öl demesiyle bitiyordu ve arada ne varsa yine Ondan gelip Ona gidiyordu...
En aci yerinden koptu sandiginiz, bir daha birlesmez dediginiz kader agi, iste o en zayif yerinden baska bir hayata kördügümle baglaniyordu bir daha kopmayacak kadar güclü bir sekilde...
Elif lam mim... Iste böyle anlatilmaz haldeyim. Ben, simdi, ömrümün ikindi vaktindeyim. Kendimden hicret ettim de sana dogru gelmekteyim. Ne olur birakma beni yalnizligimin ellerine. Sen ensarim ol ben senin muhacirin...
