Cok sonradan söylenecek yetkililere ait sözlerin, nedenini gizleyecegi korkunc bir patlama oldu.
Ardindan ayyuka cikan ama hemen, giderek sönen bir ugultu, meydanda, bir o yana bir bu yana salinan neseyi aldi götürdü.
Ve o an, kimsenin ne kadar sürdügünü asla ölcemeyecegi bir süre, sessizlik isitildi.
Güvercinler can havliyle havalandilar ve havalanir havalanmaz kanatlari alev aldi, kül olup yagdilar ölen Barislarin üzerine.
Yüzükler, bilezikler, gözlükler, disler, saatler yagdi. Hala saskinlikla, dehset ve inanilmazlikla dolu gözler yagdi.
Rengarenk giysiler, resimler, kimlikler, söylenmemis sözlerle dolu mektuplar, hatiralar yagdi döne döne, savrula savrula her seyin üzerine.
Kan döküldü gökten. Kara bir kan. Cogu yere; birazi ceketlere, entarilere, ayakkabilarin üzerine, saclarin arasina; ama en cogu coskunun üzerine. Kara bir kan.
Her seyin ve her zamanin adi oldu o An Kara...