Zackarina büyük köknar agacinin arkasinda kaybolunca, Kumkurdu denize kostu ve yeniden su sicratmaya basladi.
Su cup ve sip dedi. Damlalar günesin altinda elmaslar gibi parladi.
Ve Kumkurdu su sicratti... Gücü yettigi kadar, bütün cevresine.
Cocuklara oyuncak sicratti, hastalara sifa.
Akilsizlara akil sicratti, karanliga isik...
Caresizlere care sicratti, umutsuzlara umut.
Merakli ve biraz hasari Zackarina ile altin pariltili ve essiz Kumkurdu, deniz kenarinda yine kücük maceralara atiliyorlar
Zackarina kaybettigi sevgili köpegini ariyor, zamanla yarisiyor, bisiklet hirsizlarinin pesine düsüyor, evden kaciyor, gece yatisina gidiyor, elma topluyor... ve büyüyor. Kumkurdu da her zaman oldugu gibi yani basinda.
